Video wordt steeds populairder in de strategie rond podcasts. YouTube doet hard mee aan de promotie ervan en ook Spotify en Apple Podcasts geven video-afleveringen een prominentere plek. Is dat een reden om extra te investeren in video? Want we willen natuurlijk niet achterop raken. Volgens Amerikaans podcastconsultant Brett Johnson van My Podcast Guy is die paniek geen strategie. In een recent artikel legt hij uit waarom de vraag “moet ik naar video?’ de verkeerde vraag is en welke vraag je dan wél zou moeten stellen. Hieronder een bewerking van dat artikel.
Niet onder druk laten zetten
Dat video terrein wint, valt niet te ontkennen. Het maakt shows vindbaarder, helpt bij het opbouwen van autoriteit en levert content op die zich makkelijk laat delen. Voor sommige programma’s is dat precies waar ze naar op zoek zijn.
Maar Johnson wijst op iets dat in de hype vaak ondersneeuwt. Niet elk publiek luistert zoals de industrie denkt dat het luistert. Veel podcastluisteraars consumeren een aflevering tijdens het autorijden, hardlopen, hondenuitlaten of werken. Voor hen is audio geen tweederangs alternatief voor video. Het is gewoon precies het juiste format. Video toevoegen omdat ‘het nu eenmaal moet’, voegt dan alleen productiedruk toe zonder dat de kernwaarde van de show zoals bijvoorbeeld bruikbaarheid, consistentie, vertrouwen, er beter van wordt.
Kortom: dat de sector steeds meer over video praat, betekent niet automatisch dat jouw show het nu nodig heeft.
De ‘podcast-why’
In plaats van meteen te investeren in camera’s, verlichting of een studio, adviseert Johnson om eerst een fundamentelere vraag te beantwoorden en die luidt: waar is mijn podcast eigenlijk voor? Hij noemt doelen als autoriteit opbouwen in je vakgebied, je bereik vergroten, de band met een bestaand publiek onderhouden, betere leads genereren voor je bedrijf en vertrouwen opbouwen bij de mensen met wie je uiteindelijk wilt samenwerken.
Dat fundamentele ‘podcast-why’, zoals Johnson het noemt, is de reden dat je show bestaat en zou elke strategische keuze moeten sturen. Van het soort gasten dat je uitnodigt tot de productievorm die je kiest. Zodra dat helder is, voelen productiebeslissingen minder toevallig en reactief aan en meer als een bewuste keuze die aansluit bij een echte strategie.
Sla je die stap over, dan kan zelfs een op zich goede kans — zoals video — alsnog de verkeerde strategie voor jouw show blijken. Video is volgens Johnson simpelweg een instrument. Op dit moment een heel populair instrument, een middel en geen doel op zich.
Moet het nu echt, die videopodcast?
Nee, zegt Johnson. Video kan de vindbaarheid op platforms als YouTube vergroten, maar een audio-only podcast blijft een volwaardig en effectief format om een publiek en een bedrijf mee te laten groeien. De keuze tussen audio en video zou moeten volgen uit wat je show voor je publiek en je bedrijf moet doen. Niet uit wat de rest van de sector op dat moment doet.
De discussie die Johnson beschrijft speelt net zo goed in Nederland. Ook hier zien makers dat platforms video steeds nadrukkelijker faciliteren en ook hier is de verleiding groot om mee te gaan zonder stil te staan bij de vraag of dat past bij de show en het publiek. Zijn advies is daarom eenvoudig te vertalen: bepaal eerst je eigen podcast-why en laat pas daarna de productievorm volgen. Niet andersom.
